خاطرات
  • صفحه اصلی
  • خاطرات
  • فرود هواپیمای ربوده شده کویتی در مشهد

فرود هواپیمای ربوده شده کویتی در مشهد

تشکیل جلسه سران قوا بعد از جلسه مجمع

  • سه شنبه ۱۶ فروردین ۱۳۶۷
 

سه‌شنبه 16 فروردین  |  17 شعبان 1408                       5 آوریل 1988

بعد از نیمه شب با آژیر خطر بیدار شدیم. بعداً معلوم شد همان زمان یک موشک عراقی به قم اصابت کرده و 15 شهید و مجروح به جا گذاشته است.

اول وقت آقای  [ سرتیپ منصور ] ستاری [ فرمانده نیروی هوایی ارتش ] اطلاع داد که  یک فروند هواپیمای کویتی ربوده شده و به ایران آمده در مشهد به زمین نشسته است . گفتم آن را نگه دارند تا تکلیف را مشخص کنیم. با رئیس جمهور، نخست وزیر و وزارت خارجه صحبت کردم  ؛ قرار شد سیاست این باشد که اعلان نماییم ما مایل به پذیرفتن آنها نیستیم، مگر اینکه کویت از ما بخواهد و ترجیح می‌دهیم که از ایران بروند که مسئله حلبچه را تحت‌الشعاع نگیرد. گروهی را هم به مشهد فرستادیم که مسئله را تحت کنترل داشته باشند[1].

عصر به پادگان سعدآباد رفتم. مسئولان بسیج کشور اجتماع داشتند. به گزارش کار و برنامه‌ها گوش دادم و برای آنها درباره اهمیت اعزام نیرو در این مقطع صحبت کردم[2]. از آنجا به مجلس رفتم. گزارش‌ها را دیدم.

دو موشک عراقی،  امروز عصر به تهران خورد و 90 کشته و تعدادی مجروح به جا گذاشت؛ دستور مقابله به مثل دادم.

آقای [خسرو] عروج از مشهد تلفن کرد که به داخل هواپیمای ربوده شده کویتی رفته و هواپیمارباها را مصمم دیده که اگر به خواست آنها توجه نشود، به تهدیدات خود جامه عمل بپوشند. [آقای علیرضا معیری] معاون [سیاسی] نخست وزیر اصرار دارد که تا نیمه شب باید به حادثه خاتمه داده شود. از من برای حل مشکل کمک خواست؛ مخصوصاً با توجه به اینکه سه نفر از نزدیکان فامیل امیر کویت در هواپیما هستند ، امید ربایندگان بیشتر شده است.

برای شرکت در جلسه مجمع تشخیص مصلحت نظام به دفتر آقای خامنه‌ای رفتم. پس از بحث زیاد ، بالاخره رأی به تأیید مصوبه مجلس و تفسیرهای بعدی مجلس در مورد ماده 9 قانون اراضی شهری داده شد و مشکلی که سال‌ها در سر راه وزارت مسکن بود، برداشته شد[3].

بعد از جلسه مجمع تشخیص مصلحت نظام، نشست سران قوا تشکیل شد و درباره هواپیمای کویتی بحث شد. کویتی‌ها عقب نشینی کرده و آماده مذاکره با ربایندگان شده‌اند. به مشهد ابلاغ شد که سعی کنند مسافران معمولی و کم اهمیت و مخصوصاً زن‌ها را آزاد کنند و نگذارند کار تندی اتفاق بیفتد و اجازه رفتن به هواپیما داده نشود.